We zijn dankbaar voor de familie en vrienden die God ons gegeven heeft.
We delen graag ons leven met jullie.
Veel plezier met je bezoek op ons blog,…
Een blog. Het Joensen blog, omdat we het leuk vinden, maar ook omdat steeds meer mensen vragen naar onze dagelijkse belevenissen, de ervaringen, het werk,… we delen ons leven graag met jullie en ook de gebeurtenissen hier op het zendingsveld. Eigenlijk zijn de verhalen oneindig, maar hier kun je toch even bij ons om het hoekje kijken.
We zijn weer terug van onze verlofperiode in Europa. Ons huis lijkt wel legoland, het kleine mannetje is flink verwend op zijn verjaardag. Naast een aantal shirtjes zaten de koffers volgepropt met al Eli zijn lego en playmobil.
Tijdens ons vorige verlof stond ik in de keuken met een vriendin en zeg doodleuk; “joh wat lekker heb jij warm water?” Deze keer heb ik het maar niet gezegd, t’is toch wel een beetje raar, maar ik heb het zeker wel gedacht!
“Oh ja leuk naar het basketbalveldje” zegt mijn kleine Michael Jordan.
“Zullen we dan gaan basketballen mama?” vraagt hij in alle eerlijkheid. “He ja!” zeg ik met een glimlach “dat is nou een goed idée!”
Trots aan mijn hand over de grote weg loopt mijn sportieveling met de groene Winnie de Pooh bal. Helemaal in voor dit spelletje gooi ik de bal naar de basket, ja natuurlijk mis. “O jammer mama mischien moet u wat harder gooien net als papa.” Ik glim, wat ben je toch een heerlijk jongetje. Tweede keer, weer mis, maar Eli is een ware supporter. “Mama ik zal wel spelen dat ik de meneer bent die hier tussen de stangen hangt ok? En dan kunt u de bal er nog een beetje ingooien probeer maar.” Waar haalt hij het vandaan? De meneer tussen de stangen met basketbal?? Maar de meneer is enthousiast en dat is leuk.
“Kijk eens mama ik ben de meneer tussen de stangen.”
“Ja goed zo” roep ik terug.
“Kijk eens mama ik klim helemaal omhoog.”
“Kijk eens mama ik hang hier”
“Kijk eens mama ik hang aan een hand, is dat gevaarlijk?”
“Kijk eens mama nou ben ik weer hier op geklommen.”
Als we na een poosje weer op weg naar huis zijn zegt mijn lieve dropje; “ ik vind basketbal spelen zooo leuk, met papa vind ik het ook leuk, het allerleukste vond ik de stangen, daar kun je zo lekker aan hangen,…”
Een nieuwe periode ligt weer voor ons.
Thailand. We zijn dankbaar dat we hier mogen werken. We hebben echt het verlangen om deze natie over de Heer te vertellen. Hij is de Weg de Waarheid en het leven, en wat weten veel mensen dit niet. We voelen ons dagelijks omringt door de geestelijke duisternis in dit land van de glimlach. We hopen en bidden dat we licht en zout mogen zijn. Thailand, het is een mooi land met veel aardige mensen. We vinden het fijn om hier te zijn, toch is er ook altijd een schaduwzijde aanwezig. We missen jullie, we missen voor Eli zijn lieve Opa’s en Oma’s, Ooms en Tantes en zijn acht neefjes en nichtjes. Een Holland waar Eli zo veilig en met volle teugen op de boerderij kan spelen, trekker kan rijden met zijn neef. Waar ik uit het raam kijk en denk; “lieve jongen geniet maar.” En genieten doet hij zeker!
En dan komt de dag dat we weer opnieuw elkaar omhelzen en afscheid nemen.
Niet wetend wanneer we elkaar weer zien.
Naast het verdriet weten we dat dit de plek is waar God ons heeft gebracht. En willen we graag in Zijn dienst hier werken.
In Christ alone my hope is found.
He is my light my strength my song.
This Cornerstone, this solid ground.
Firm through the fiercest drought and storm.
What heights of love, what depths of peace.
When fears are stilled when strivings cease!
My Comforter my all in all.
Here in the love of Christ I stand.
De Joensen’s
