Burma

We zijn een poosje geleden in Burma geweest. Vijf uur rijden naar de grens en dan weer terug.

Ja leg dat maar eens uit aan het kleine mannetje. Om het allemaal leuk te houden beloven we dat we even naar de markt zullen gaan in Burma. "Goed hoor" roept Eli vanaf de achterbank.

We halen net de tien minuten, "zijn we er al?"

Burma, een land waar politiek gezien nogal wat aan de hand is. Dus ik neem alle voorzorgsmaatregelen;

"handje geven hoor", "langs de kant lopen", "altijd dicht bij mama blijven", "altijd kijken waar wij zijn", "voorzichtig hoor", "kom maar hier lieverd", "Oh pas op een brommer" "pas op een fiets" pas op een eh... soort auto" en dan begin ik weer opnieuw, "gezellig" denk ik nog. Maar gelukkig voelden we ons veilig op de markt en konden we er ook even van genieten. Na een poosje leek het straatbeeld met de vele bedelaars de gewoonste zaak van de wereld voor Eli. En ze moeten natuurlijk allemaal iets hebben want Eli heeft God's liefde voor alle mensen heel goed begrepen. Je hebt een goed hart mijn lieve jongen!

In de auto probeer ik het: "hoe vond je het op de markt?"

"Ik vond het leuk, ik vond de doekjes leuk, ik vond de dingen leuk, ik vond de bedelaars leuk, ik vond alles leuk, maar het is wel een beetje ver rijden he?" "Ja" zeg ik, "probeer nu maar even wat te slapen dan rust je lekker uit.

"OOO maar ik ben helemaal niet moe hoor en in plaats van een slapend jongetje achterin hadden we weer vijf uur; "Wat is dit? Wat is dat? Hoe heet die meneer? Heeft die auto benzine of diesel? Hoe hard kan u rijden papa? Mama u hebt lange haren en papa en ik niet. Waarom loopt die mevrouw zo raar? Ik heb kriebel aan mijn ene voet, maar die andere kriebelt niet, er kriebelt er dus maar 1, apart he?"

Lieve schat wat ben je toch een heerlijk mannetje

en we mogen binnenkort weer naar Burma!

Zodra we de grens over zijn komt de enorme armoede je tegemoet. Ik vind de bedelaars en het straatbeeld met de zieken echt overweldigend. De kindertjes hangen letterlijk aan Sorin zijn broek. Ik heb Eli even, voor hemzelf, in wat veiligheid gebracht en die zit nu op mijn heup, zodat alleen zijn bungelende beentjes worden gegerepen. En ik denk "lieve kinderen waar zijn jullie ouders?". Sommigen van hen een jaar of drie. Wat we ook in Thailand tegenkomen is een groep kinderen, ongewenst en op straat gezet.

Eenmaal laat thuis die avond overdenken Sorin en ik de dag.

Heer wat is uw woord belangrijk. Dat een ieder U glorie zal brengen.

Corine

Praise God.

15 August.

God's given us seven years of marriage.
Those years with you, Sorin, have been a journey of joy.
When I look at you I see a man of God working in His kingdom, reaching out to the nation where God placed us. A loving husband and wonderful father of Eli.
I am happy and thankful to be called your wife.
I love you dear Sorin.
And I always will.
Corine

We are amazed by Your creation.

If we could see the miracle of a single flower clearly,

our whole life would change.

Als we het wonder van een bloem zouden begrijpen,

dan zou ons hele leven veranderen.

That you might know the Lord God your maker.

As I look in your eyes, I see the color God has given them.

The gentleness with which He made you.

Every detail God has thought about.

Your outward appearance by which you will be recognized by mankind.

And your inner soul it was all His idea.

Though till today you do not know Who's creation you are.

That one day you might know the Lord God your maker.

Celebrating

Celebrating.

Viering, feestelijke herdenking.

Feest.

Door mijn tranen heen lees ik het; "Celebrating".

Vandaag is het feest.

Zo wil ze het en zo is het ook.

Een feest.

Een vriendin, Janet, gaat naar huis.

"Wat een lief klein kindje heb je van de Heer gekregen, een jongetje van God".

Met deze woorden leer ik haar vier en een half jaar geleden kennen op een feestje georganiseerd door NTM vrienden ter ere van de geboorte van Eli.

'Wat een lieve zachte vrouw' denk ik bij mezelf.

Janet werkt als bevoorrader op de Christelijke internationale school en is assistent voor de afdeling van speciale benodigdheden. Kinderen die extra zorg en begeleiding nodig hebben.

Wie ze werkelijk is en wat ze voor velen betekend kom ik pas veel later achter.

Janet heeft het karakter en de gave, die maar weinigen bezitten, in haar nabijheid is een uitstraling van totale acceptatie, gezelligheid, rust en God's liefde. Altijd.

Janet doet haar werk met zoveel liefde dat het mij verrast.

Zo vol avontuur kan het bevoorraden van een school toch niet zijn?

In Janet's gezelschap ben je speciaal en op je weg naar huis bemoedigd.

Dag in dag uit, jaar in jaar uit rijd ze naar de stad met een nieuwe boodschappenlijst.

Ze dient de mensen om haar heen.

Omdat ze die keuze heeft gemaakt.

Janet doet de dingen die moeten gebeuren. Niet de meest interessante dingen.

Geen werkopdracht om steeds over naar huis te schrijven.

Mischien wel een taak waar de meeste van ons niet direct voor zouden willen tekenen.

God's liefde schijnt in haar.

Naast de lieve zachte vrouw die ze is heeft ze een universitaire opleiding genoten in de USA.

Voordat ze haar carriere in de zending begint bezat ze hoog gewaardeerde functies en was ze een welgevraagd spreker in haar thuisland.

Waarom de zending?

Waarom bevoorrader van een school?

Janet is een kind van God.

En God sprak tot haar.

Zij luisterde.

En gehoorzaamde.

Ik wilde je graag een kijkje geven in het leven van Janet.

Een vrouw die ervoor kiest om voor de Heer te leven, wat Hij ook van haar vraagt.

Ze zal zich mischien wel eens afgevraagd hebben: "Maar Heer wat moet ik dan met mijn opleiding en kennis?".

Maar God gebruikt haar op het zendingsveld om Zijn licht te laten schijnen in de duisternis.

Het gaat niet om ons.

Het gaat om God.

Dat Hij de Glorie zal ontvangen van ons leven.

Mischien kwam je vandaag toevallig op onze site en ken je ons niet of mischien ben je een vriend van ons een 'bekende' en zag je het woord 'celebrate' als kopje boven dit artikel staan.

Je dacht wellicht 'Oh feest in Thailand!'

Een party!

Dat ook jouw leven bij de Heer mag zijn.

Zoals het leven van deze vrouw in Thailand.

Laat dat een uitdaging zijn.

Vandaag en in de toekomst.

Janet leerde je om met God te leven.

Nu heeft ze ons ook geleerd om met God te sterven.

Janet is thuis.

Bij onze Hemelse Vader.

Voor altijd.

Door mijn tranen heen lees ik het; "Celebrating'.

Want het is feest, Janet is thuis.

Ik denk dat ze door iedereen die haar kende wordt gemist.

We vieren niet dat Janet is gestorven maar dat ze bij de Here God is.

We zingen:

"Soon and very soon we are going to see the King"

Geloof je?

Haar laatste wens gaat in vervulling ze wordt begraven bij de mensen die ze zo liefheeft.

In het Land van de Thais.

Als een van de eersten verlaat ik de dienst omdat ik Eli ga ophalen uit school. Gelukkig kan ik de auto uit de beroerde parkeerplaats halen en manouveer ik langs alle auto's die ongelukkig staan geparkeerd.

Terwijl ik het terrein verlaat rij ik langs een aantal auto's, helemaal volgepropt met balonnen.

Balonnen die we later op zouden laten op de begraafplaats.

Het is feest.

Janet is bij God!

"Mam is het al half vier?"
... "Is het dan nu half vier?"
"Ik denk dat het al half vier is hoor."
Ja moet je weten we krijgen bezoek en om half vier gaan we naar het vliegveld om ons bezoek op te halen.
Wat een heerlijk weerzien Suzan. We hebben zo intens genoten!
Bedankt voor al je lieve zorgen en de oneindige gezelligheid.
Wat eigenlijk zo gewoon is, twee zussen bij elkaar, is een feestje voor ons.

"Tante Suzan wilt u met me spelen?"
"Zullen we een spelletje doen tante Suzan?
Het grote Pluk van de petteflat spel?
of zullen we gaan badmintonnen?
of ja domineeen! (domino's maar dat verbeteren we niet, een spelletje dominee is veel leuker.)
Tante Suzan ik vind het zooooooo leuk dat u er bent!"
En dat vonden we alledrie.
Tante Suzan bedankt!
Lieve zus ik hou van je het was geweldig!

Corine

My Dear Son

A picture of the first day of school.
In this new year.

How we love you Eli!
On a day like this I think back on the day you were born the four years of your life have gone so fast!
Every moment I have with you I treasure. Four years ago we carried you around, till you were hardly 9 months old and had enough of that. Your little feet went were your mind desired. Shaky walking became hard running. Mumbling talking became a sharing of thoughs and wonderful stories of how you see the world.
You grew into a little boy. My son. You have your own character lovely and friendly. I cherish your smile.
Every day with you has been a joy and a blessing of our Heavenly Father.
I give glory and praise to God for you my son that He entrusted your life into our care.
That your life might give glory and be honering to Him, your maker.
He formed you and planned your life all along. He who thought of you from the beginning will not turn his eyes from you.
Never.
He desires your prayers and fellowship.
My son that your footsteps might follow the road of Jesus.
Whatever you want to be.
Whatever you want to do.
Wherever you would like to go.
Whatever you will decide,
my dear son,
it's all ok, it's all well as long as you "do" and "go" with Jesus Christ.
Every day of your life.

There is nothing more important and there never will be anything more important than to walk with God. That is my prayer for you my son, every day of my life.

With love Mama

Friends

Eli, William, Alex en de panda's

Hiediehop!

Vrienden uit Cambodja zijn op bezoek. Hun dochter Alex is even oud als Eli.
Samen met Alex haar ouders volgden wij de opleiding van NTM in Engeland.

In de jungle

In de jungle... nog heel wat stapjes te gaan.

Singing in the rain

Het regent hier al dagen maarja als je vier bent wil je natuurlijk wel buiten spelen!

Dit is Akira, Eli zijn vriend. Akira is precies een jaar jonger dan Eli. Ze kletsen al heel wat af in een mengelmoesje van de aanwezige talen. "Lekker soepje" hoor ik Akira zeggen en vervolgens galmt het Thaise volkslied weer door de straat.

De regen is heerlijk en heeft heel wat verkoeling gegeven. Het groen schiet werkelijk uit de grond en met de regen komt er ook weer een nieuwe oaze aan bloemen en planten.

Bezoekje

Bij dit verhaal heb ik geen bijpassende foto, maar er is er natuurlijk wel altijd een van mijn lieve kleine mannetje,...

In de voor ons omliggende landen kun je er voor soliciteren. Het is een betaalde baan. En als je wordt aangenomen dan mag je jezelf officieel 'duwer' of 'dauwer' noemen. Je wordt meestal ingezet op trein- en metrostations of op mega drukke plaatsen in het land. Hier in Thailand hebben we ze niet we doen het gewoon allemaal zelf.

Van de week ging ik op bezoek bij een vriendin in het staatsziekenhuis. De ambulance en ik komen tegelijk aan. En een heel tafereel van emergency speelt zich voor de ogen van tientallen toevallig passeerende mensen af. Geschokt kijk ik toe hoe dat hier allemaal gaat. Als de weg weer vrij is meng ik me in de mensenmassa van het ziekenhuis. Langzaam kom ik vooruit want we staan letterlijk allemaal tegen elkaar aan. Ben zo blij dat Eli lekker bij papa is gebleven hij zou het helemaal niets vinden. Niet dat ik zo van dit gedrang hou, maar kijk wel mijn ogen uit en weet dat het een avontuur wordt. Na een aantal minuten van schuivelvoeten en knijpjes in mijn armen en benen! komen we bij de lift. (Het ziekenhuis is vol met mensen uit de bergdorpen en ze nemen hun kans om die buitenlander eens te voelen.) Ja de lift, hier gaan we allemaal nog dichter op elkaar staan en duwen we onze weg naar voren. Nee er is geen rij. En als ik naar boven wil dan moet ik toch echt ook een beetje meeduwen. Ik dacht altijd dat als je met teveel mensen in de lift staat dat er dan zo'n belletje gaat en de laatst ingekomen mensen moeten er weer uitstappen. Maar niet hier, of de liften zijn oer sterk of het belletje heeft het jaren geleden al begeven. Hoe dan ook ik sta erin met nog 34, 35, 36 ja 37 andere mensen die het gered hebben. En dan roep je gewoon naar welke verdieping je moet en de lift mevrouw regelt het allemaal voor je. Want ja er gaat nog keurig een dame, die de knoppen bediend, mee naar boven met ons. Ok eerste verdieping: een stuk of wat mensen eruit en een heel wat stuk of wat mensen erbij. Kan best. Tweede verdieping hetzelfde. Derde verdieping een paar rolstoelen erbij. Oh ja de lift beweegt ook, en het is warm. Dertiende verdieping en daar verlaat ik mijn nieuwe vrienden van de lift. Ik loop de gang in en daar liggen op de tafels, en wat niet meer past op de grond, alle dossiers van de duizenden patienten die het ziekenhuis ongetwijfeld kent. En ja dat is natuurlijk even zoeken voor de zusters, en dat doen ze dan ook... Helemaal ongedeerd kom ik bij mijn vriendin. Ik ben niet de enige die vandaag het plan had om haar te bezoeken. Het kamertje zit al vol met een aantal daggasten en de "long-termers". Het is hier namelijk de gewoonte dat de familie gewoon bij je intrekt en voor je zorgt tijdens je verblijf in het ziekenhuis.

Op de terugweg neem ik de trap. Daar ik daar niet eerder aan gedacht had!

Corine

Niet verlaten door Mij.

Esther.
Ik noem haar Esther.

Een poosje geleden gingen Eli en ik op stap.
Een vriendin woont een aantal kilometers uit de stad en wij gaan op bezoek.
De hele auto ruikt heerlijk naar thaise chilies en soep want we nemen ook eten mee. Voor zo'n man of 18.
De levendige Thaise route beschrijving bracht ons er mooi op tijd... bij het rijstveld rechts dan derde GROTE boom links dan nog een paar bomen en weer links dan zandweggetje aan je rechterkant nemen en uitrijden, bij de derde winkel naar links... Ja dit klinkt mischien goed, maar er zijn overal rijstvelden en bomen en zandweggetjes en winkeltjes.
Maar we zijn er. En dat is fijn.

De hele club staat al te wachten, ja op ons en het eten want ze hebben honger, altijd.

M'n vriendin heeft naast haar eigen dochters nog zes kinderen in huis.
Zes kinderen met een verhaal.
En vandaag mag je net als ik kennis maken met Esther.

"You mommy?"
"Hallo Esther, this is Eli and I am Eli's mommy."
"You food today?"
"Ja lieverd" antwoord ik "we hebben toch lekker eten bij ons!"
"Eli boy"
"Yes Eli is a boy and you are a girl."
"One, two, three, four, five, six, seven, eight, nine, ten."
"Your English is very good Esther!"

"Mommy Eli boy, Esther girl, one, two, three, four, five, six, seven, eight, nine, ten, I love you."
"Come here sweetheart let me give you a hug." En ik fluister in haar oor: "I love you too Esther." En dat is even genoeg voor een heerlijk gegiechel.

Ergens in de bergen van Thailand ligt een dorpje. Een klein dorpje waar de mensen nog traditioneel leven. Een aantal maanden geleden gingen Esther's verzorg ouders op weg naar dit dorpje.
"Daar is ze."
En zo werd Esther aan haar verzorg ouders gegeven.
En begonnen ze de lange weg terug naar de stad, met Esther.
Wat een verdrietige waarheid.
Later werd meer bekend over Esther en haar achtergrond.

Een meisje van acht.
Esther.
"Ik hoef je niet meer, het is genoeg geweest.
In mijn leven pas jij niet meer.
Eigenlijk nooit gepast.
Nu laat ik je gaan.
En hoop ik dat het geluk met je zal zijn."

Er is nog meer in Esther's verhaal. Maar ik laat het hierbij en hoop dat er een verlangen in je hart groeit om te bidden voor deze natie die de Heer niet kent.

Esther. Verlaten.
Maar niet verlaten door God.

Een kusje voor Opa en Oma

Lieve Opa en Oma

Hier is een lekker kusje voor jullie!!!

Woensdagmiddag traditie.
Een chocolade reepje!

Kijk Opa en Oma,

dit is mijn wig wam.

Helemaal zelf gemaakt.

Ik maak lekkere prutsoep ook een hapje?

Hoog he?

Liefs Eli

Your Glory

"LEUK LEUK LEUK, wij gaan een middagje uit! En we gaan naar de dieren papa!" Papa is natuurlijk al op de hoogte, maar toch die vraag: "Echt waar?" "JA JA JA lekker leuk naar de dieren." Nu hebben we genoeg dieren in huis maar deze dieren zijn weer eens iets anders, ander formaat enzo. Maandag was een vrije dag, en we besloten om eens op stap te gaan...

YOUR GLORY

Hoe kunnen we aan Uw bestaan twijfelen?

Wanneer Uw naam geschreven staat in alles wat leeft.

En in alles wat U ooit schiep.

U maakte Uw bestaan bekend aan de volken.

Zodat ze zouden horen.

En leven voor U.

Hoe kunnen we aan Uw bestaan twijfelen?
Wanneer Uw naam geschreven staat in alles wat leeft?
En in alles wat U ooit schiep.

Dat Uw dag komen mag.

En U uw glorie laat zien.

Goede Vijdag.

En we weten al wat volgt...

U leeft!

Dropjes

Dropjes.
Ja wie lust die dingen nou?
We hebben het vaak geprobeerd, maar het resultaat is altijd hetzelfde.
Onze Thaise vrienden lusten ze gewoon niet. Maar het is altijd wel leuk als ze het proberen.
Eli is er dol op, en daarom genieten we maar zelf van de voorraad.
Lekker hoor zo'n zwart nat kleverig snoepje...

Workshop

Terwijl Sorin op het kantoor aan de voorbereidingen van de vertalings workshop werkt, ga ik nog eens over de conversatie die we van de week hadden, bruin of groen...? Eigenlijk maakt het niet uit en daarom begin ik maar met Sorin zijn verhaal...

De READ foundation hoopt in oktober een vertalingsworkshop te geven. Het betreft een workshop in het Thais voor Thaise Christenen. Onze Thaise colega's denken dat er voldoende belangstelling is voor dit type workshop. Voor zover we het nu kunnen bekijken zijn er honderd tot honderdvijftig mensen geinteresseerd. Op het moment werkt Sorin aan de logistiek om deze workshop tot een zegen te maken voor de Thaise kerk.

Ja dan toch nog even een antwoord op de vraag bruin of groen? Het is groen geworden. Letterlijk. We hebben een stukje gras voor ons huis, zo'n leuk stukje waar je net de was op kunt hangen, of in Eli's geval lekker kunt spelen. Toen we terugkwamen van ons verlof in Nederland was het helemaal bruin, prachtig roodbruin met scheuren in de grond van de droogte. "Oh mooi!", denk ik bij mezelf, "dat houden we zo!". En dat heb ik eigenlijk tot voor kort volgehouden, totdat Sorin zei: "We moeten toch echt de tuin water geven". Ja, hij heeft natuurlijk helemaal gelijk. Ik had het ook wel opgemerkt MAAR,... het is zo lekker makkelijk er komen geen slangen en andere beesten op, die zoeken de beschutting van het (lange) gras. Dus zonder aarzeling stapte ik altijd de tuin in. Maar daar komt langzaam aan weer verandering in, want we hebben besloten om toch maar weer de tuin te besproeien, net als de buren,...

Corine for the three of us

Welkom op ons blog

We zijn dankbaar voor de familie en vrienden die God ons gegeven heeft.
We delen graag ons leven met jullie.
Veel plezier met je bezoek op ons blog,…

Een blog. Het Joensen blog, omdat we het leuk vinden, maar ook omdat steeds meer mensen vragen naar onze dagelijkse belevenissen, de ervaringen, het werk,… we delen ons leven graag met jullie en ook de gebeurtenissen hier op het zendingsveld. Eigenlijk zijn de verhalen oneindig, maar hier kun je toch even bij ons om het hoekje kijken.

We zijn weer terug van onze verlofperiode in Europa. Ons huis lijkt wel legoland, het kleine mannetje is flink verwend op zijn verjaardag. Naast een aantal shirtjes zaten de koffers volgepropt met al Eli zijn lego en playmobil.
Tijdens ons vorige verlof stond ik in de keuken met een vriendin en zeg doodleuk; “joh wat lekker heb jij warm water?” Deze keer heb ik het maar niet gezegd, t’is toch wel een beetje raar, maar ik heb het zeker wel gedacht!

“Oh ja leuk naar het basketbalveldje” zegt mijn kleine Michael Jordan.
“Zullen we dan gaan basketballen mama?” vraagt hij in alle eerlijkheid. “He ja!” zeg ik met een glimlach “dat is nou een goed idée!”
Trots aan mijn hand over de grote weg loopt mijn sportieveling met de groene Winnie de Pooh bal. Helemaal in voor dit spelletje gooi ik de bal naar de basket, ja natuurlijk mis. “O jammer mama mischien moet u wat harder gooien net als papa.” Ik glim, wat ben je toch een heerlijk jongetje. Tweede keer, weer mis, maar Eli is een ware supporter. “Mama ik zal wel spelen dat ik de meneer bent die hier tussen de stangen hangt ok? En dan kunt u de bal er nog een beetje ingooien probeer maar.” Waar haalt hij het vandaan? De meneer tussen de stangen met basketbal?? Maar de meneer is enthousiast en dat is leuk.
“Kijk eens mama ik ben de meneer tussen de stangen.”
“Ja goed zo” roep ik terug.
“Kijk eens mama ik klim helemaal omhoog.”
“Kijk eens mama ik hang hier”
“Kijk eens mama ik hang aan een hand, is dat gevaarlijk?”
“Kijk eens mama nou ben ik weer hier op geklommen.”
Als we na een poosje weer op weg naar huis zijn zegt mijn lieve dropje; “ ik vind basketbal spelen zooo leuk, met papa vind ik het ook leuk, het allerleukste vond ik de stangen, daar kun je zo lekker aan hangen,…”

Een nieuwe periode ligt weer voor ons.
Thailand. We zijn dankbaar dat we hier mogen werken. We hebben echt het verlangen om deze natie over de Heer te vertellen. Hij is de Weg de Waarheid en het leven, en wat weten veel mensen dit niet. We voelen ons dagelijks omringt door de geestelijke duisternis in dit land van de glimlach. We hopen en bidden dat we licht en zout mogen zijn. Thailand, het is een mooi land met veel aardige mensen. We vinden het fijn om hier te zijn, toch is er ook altijd een schaduwzijde aanwezig. We missen jullie, we missen voor Eli zijn lieve Opa’s en Oma’s, Ooms en Tantes en zijn acht neefjes en nichtjes. Een Holland waar Eli zo veilig en met volle teugen op de boerderij kan spelen, trekker kan rijden met zijn neef. Waar ik uit het raam kijk en denk; “lieve jongen geniet maar.” En genieten doet hij zeker!
En dan komt de dag dat we weer opnieuw elkaar omhelzen en afscheid nemen.
Niet wetend wanneer we elkaar weer zien.
Naast het verdriet weten we dat dit de plek is waar God ons heeft gebracht. En willen we graag in Zijn dienst hier werken.

In Christ alone my hope is found.
He is my light my strength my song.
This Cornerstone, this solid ground.
Firm through the fiercest drought and storm.
What heights of love, what depths of peace.
When fears are stilled when strivings cease!
My Comforter my all in all.
Here in the love of Christ I stand.

De Joensen’s