Bezoekje

Bij dit verhaal heb ik geen bijpassende foto, maar er is er natuurlijk wel altijd een van mijn lieve kleine mannetje,...

In de voor ons omliggende landen kun je er voor soliciteren. Het is een betaalde baan. En als je wordt aangenomen dan mag je jezelf officieel 'duwer' of 'dauwer' noemen. Je wordt meestal ingezet op trein- en metrostations of op mega drukke plaatsen in het land. Hier in Thailand hebben we ze niet we doen het gewoon allemaal zelf.

Van de week ging ik op bezoek bij een vriendin in het staatsziekenhuis. De ambulance en ik komen tegelijk aan. En een heel tafereel van emergency speelt zich voor de ogen van tientallen toevallig passeerende mensen af. Geschokt kijk ik toe hoe dat hier allemaal gaat. Als de weg weer vrij is meng ik me in de mensenmassa van het ziekenhuis. Langzaam kom ik vooruit want we staan letterlijk allemaal tegen elkaar aan. Ben zo blij dat Eli lekker bij papa is gebleven hij zou het helemaal niets vinden. Niet dat ik zo van dit gedrang hou, maar kijk wel mijn ogen uit en weet dat het een avontuur wordt. Na een aantal minuten van schuivelvoeten en knijpjes in mijn armen en benen! komen we bij de lift. (Het ziekenhuis is vol met mensen uit de bergdorpen en ze nemen hun kans om die buitenlander eens te voelen.) Ja de lift, hier gaan we allemaal nog dichter op elkaar staan en duwen we onze weg naar voren. Nee er is geen rij. En als ik naar boven wil dan moet ik toch echt ook een beetje meeduwen. Ik dacht altijd dat als je met teveel mensen in de lift staat dat er dan zo'n belletje gaat en de laatst ingekomen mensen moeten er weer uitstappen. Maar niet hier, of de liften zijn oer sterk of het belletje heeft het jaren geleden al begeven. Hoe dan ook ik sta erin met nog 34, 35, 36 ja 37 andere mensen die het gered hebben. En dan roep je gewoon naar welke verdieping je moet en de lift mevrouw regelt het allemaal voor je. Want ja er gaat nog keurig een dame, die de knoppen bediend, mee naar boven met ons. Ok eerste verdieping: een stuk of wat mensen eruit en een heel wat stuk of wat mensen erbij. Kan best. Tweede verdieping hetzelfde. Derde verdieping een paar rolstoelen erbij. Oh ja de lift beweegt ook, en het is warm. Dertiende verdieping en daar verlaat ik mijn nieuwe vrienden van de lift. Ik loop de gang in en daar liggen op de tafels, en wat niet meer past op de grond, alle dossiers van de duizenden patienten die het ziekenhuis ongetwijfeld kent. En ja dat is natuurlijk even zoeken voor de zusters, en dat doen ze dan ook... Helemaal ongedeerd kom ik bij mijn vriendin. Ik ben niet de enige die vandaag het plan had om haar te bezoeken. Het kamertje zit al vol met een aantal daggasten en de "long-termers". Het is hier namelijk de gewoonte dat de familie gewoon bij je intrekt en voor je zorgt tijdens je verblijf in het ziekenhuis.

Op de terugweg neem ik de trap. Daar ik daar niet eerder aan gedacht had!

Corine