Burma

We zijn een poosje geleden in Burma geweest. Vijf uur rijden naar de grens en dan weer terug.

Ja leg dat maar eens uit aan het kleine mannetje. Om het allemaal leuk te houden beloven we dat we even naar de markt zullen gaan in Burma. "Goed hoor" roept Eli vanaf de achterbank.

We halen net de tien minuten, "zijn we er al?"

Burma, een land waar politiek gezien nogal wat aan de hand is. Dus ik neem alle voorzorgsmaatregelen;

"handje geven hoor", "langs de kant lopen", "altijd dicht bij mama blijven", "altijd kijken waar wij zijn", "voorzichtig hoor", "kom maar hier lieverd", "Oh pas op een brommer" "pas op een fiets" pas op een eh... soort auto" en dan begin ik weer opnieuw, "gezellig" denk ik nog. Maar gelukkig voelden we ons veilig op de markt en konden we er ook even van genieten. Na een poosje leek het straatbeeld met de vele bedelaars de gewoonste zaak van de wereld voor Eli. En ze moeten natuurlijk allemaal iets hebben want Eli heeft God's liefde voor alle mensen heel goed begrepen. Je hebt een goed hart mijn lieve jongen!

In de auto probeer ik het: "hoe vond je het op de markt?"

"Ik vond het leuk, ik vond de doekjes leuk, ik vond de dingen leuk, ik vond de bedelaars leuk, ik vond alles leuk, maar het is wel een beetje ver rijden he?" "Ja" zeg ik, "probeer nu maar even wat te slapen dan rust je lekker uit.

"OOO maar ik ben helemaal niet moe hoor en in plaats van een slapend jongetje achterin hadden we weer vijf uur; "Wat is dit? Wat is dat? Hoe heet die meneer? Heeft die auto benzine of diesel? Hoe hard kan u rijden papa? Mama u hebt lange haren en papa en ik niet. Waarom loopt die mevrouw zo raar? Ik heb kriebel aan mijn ene voet, maar die andere kriebelt niet, er kriebelt er dus maar 1, apart he?"

Lieve schat wat ben je toch een heerlijk mannetje

en we mogen binnenkort weer naar Burma!

Zodra we de grens over zijn komt de enorme armoede je tegemoet. Ik vind de bedelaars en het straatbeeld met de zieken echt overweldigend. De kindertjes hangen letterlijk aan Sorin zijn broek. Ik heb Eli even, voor hemzelf, in wat veiligheid gebracht en die zit nu op mijn heup, zodat alleen zijn bungelende beentjes worden gegerepen. En ik denk "lieve kinderen waar zijn jullie ouders?". Sommigen van hen een jaar of drie. Wat we ook in Thailand tegenkomen is een groep kinderen, ongewenst en op straat gezet.

Eenmaal laat thuis die avond overdenken Sorin en ik de dag.

Heer wat is uw woord belangrijk. Dat een ieder U glorie zal brengen.

Corine